Om met de deur in huis te vallen: ik ben een grote Stephen King fan en Pet Sematary is naast de Dark Tower cyclus mijn favoriete werk van hem. Het einde is ijzingwekkend en de laatste regel zindert nog lang door, maar het zijn vooral die typische King beschrijvingen die het boek zijn klasse geven Was dat echter filmisch wel haalbaar?

In Pet Sematary trekt Louis Creed met zijn vrouw Rachel en hun twee kinderen Gage en Ellie naar hun recent gekocht landelijk huis. Eenmaal bij aankomst blijkt er een dierenkerkhof op hun terrein te liggen en wanneer hun kat wordt overreden besluit Louis hem te begraven op het kerkhof.. Met alle gevolgen van dien. King wou het boek eerst niet uitgeven (wegens contractuele verplichtingen deed hij het wel) en de reden daarvoor was dat hij het een te negatief verhaal vond dat te hard aansloot bij zijn eigen leven.

King is namelijk net zoals Louis met zijn gezin verhuisd naar een klein stadje nabij een universiteit en ook zijn huis was gelegen aan een drukke weg en ook de kat van zijn dochter werd omver gereden op Thanksgiving Day en ook zijn huis had een begrafenisplaats voor dieren achter zijn huis waar je enkel geraakte via een klein landweggetje.. Het is te hopen voor hem dat de parallel daar ophoudt, maar regisseurs Kevin Kölsch en Dennis Widmyer slagen erin om hier hun eigen ding mee te doen.

Hier en daar wat narratieve veranderingen welke voor een goede balans tussen diepgang en toch niet teveel verloren lopen in allerlei zijplotjes zorgt. Qua sfeer blijft dit ook goed overeind staan, alleen is het jammer dat alles dat zich achter barrière bevindt er zo fake uitziet. Het was een artistieke beslissing om alles voor de barrière (de woningen van Jud en het Creed gezin onder andere) effectief fysiek te bouwen en alles na de barrière digitaal aan te pakken om er een andere vibe aan te geven.

Die overgang stoort te hard en dat kost de film dan ook wat punten. Zonde, want voor de rest is hier eigenlijk weinig op aan te merken. John Litgow (Jud) bewijst keer op keer zijn klasse en dat is hier niets anders terwijl Jason Clarke (Louis) en Amy Seimetz (Rachel) een goede dynamiek met elkaar hebben. En dan heb ik de jonge Jeté Laurence nog niet genoemd die hier met gemak haar plaatsje verdient tussen figuren zoals Damien uit de Omen cyclus en andere kinderen in horrorfilms.

Gelukkig ook weinig van die goedkope jumpscares, maar vooral veel en veel sfeer. Naar het schijnt zouden Kölsch en Widmyer over een prequel aan het denken zijn en als je ziet wat ze uit het boek links hebben laten liggen.. Dan is daar inderdaad nog ruimte voor. Laat maar komen zeg ik dan! Alleen graag dan de effectieve Ramones song tijdens de aftiteling in plaats van de Starcrawler versie.