Kevin Janssens is De Patrick en onze Ardennen het schouwtoneel van een nudistencamping waar hamers op magische wijze verdwijnen en de vaste bewoners wel een zeer uitgesproken mening hebben over het plaatselijke reilen en zeilen.

Wanneer vader Rudy (Josse De Pauw), tevens de uitbater van de camping, onverwachts het leven laat, staat de rouwende Patrick – klusjesman by day, getalenteerde meubelmaker by night – voor een dilemma. Neemt hij het roer van het kamp over of niet? Tot grote ergernis van de gasten blijkt de verdwijning van zijn hamer – een niet meer gefabriceerde set van Teigler – een grotere zorg voor hem. Ze willen immers dat Patrick iets doet met zijn leven (lees: met het campingleven, want camping is life!), maar die lijkt dus andere prioriteiten te hebben.

Kevin Janssens, 17 kilo zwaarder voor deze rol, stond voor een heuse uitdaging om de 38-jarige Patrick neer te zetten. Het openingsshot, waar een zeer naakte Janssens (spoiler alert: Kevin draagt zowat heel de film zijn adamskostuum) aan het dobberen is op het meer, verraadt reeds de premisse van de film: de Patrick is een simpele mens, een in de ogen van de buitenwereld ietwat triestig figuur zonder grootschalige dromen of heldere ambities. Dat verandert tijdens de ontnuchterende queeste naar de hamer, een speurtocht die traag maar zeker uitmondt in een existentiële zoektocht naar zichzelf. Bij tijden is het gissen of wat Patrick meemaakt echt, illusie of straight on paranoia is.

Janssens moest in al zijn naaktheid op zoek gaan naar een integere manier om Patrick tot leven te brengen. Vaak doet hij denken aan Tom Hardy in Michaël R. Roskams The Drop (2014): een man van weinig woorden, moeilijk te doorgronden, maar steeds gehuld in een mantel van onderliggende dreiging.

Het contrast met de andere campingbewoners kan niet groter zijn. Deze vreemde eenden in de bijt zorgen meermaals voor de grappige noot, zoals wanneer een misnoegde Wilfried (Frank Vercruyssen) in een mix van Nederlands/Engels aan de charmezanger Dustin Apollo en zijn vriendin Nathalie tracht duidelijk te maken dat hun tent op zijn stuk grond staat. Dustin wordt vertolkt door de Nieuw-Zeelandse acteur Jemaine Clement, bekend van onder andere What We Do In The Shadows en Flight of the Conchords. De rol van de mooie Nathalie is voor de Nederlandse Hannah Hoekstra, die in Patrick zichzelf meent te herkennen. “Wij zijn dezelfde, Patrick. Wij moeten van ons af leren bijten.” Verder ontmoet je Liliane (Ariane Van Vliet), de verwaande echtgenote van de geniepige Herman (Pierre Bokma), die onbeschaamd potten jam ruilt voor seks met haar ‘toyboy’ Patrick. Tussen al deze friends and foes is het Dustin die op het einde van de film met een simpele, ietwat onsamenhangende speech de rode draad samenvat: “Who needs ambition? What good does it do you?

Regisseur en schrijver Tim Mielants duikt met deze film diep in zijn verleden, meer bepaald naar een eigen naturistenervaring uit zijn jeugd, en slaat met zijn eerste langspeelfilm de bal niet mis. Aan Mielants’ zijde vinden we cameraman Frank van den Eeden, die het prachtige decor van de Ardennen eer aandoet met langgerekte en wijde shots en met de kleuren van de natuur speelt. Het beeld waar de hele gemeenschap samenkomt om de assen van Rudy uit te strooien in het bos, lijkt wel een schilderij op zich.

De Patrick is een film waar men veel zegt met weinig woorden. Een film die onbewust blijft plakken. Want wat is geluk? Het is een vraag die ik mezelf meermaals stelde tijdens het kijken. In een tijd waar ambities en levensdoelen wel de draaischijf van het dagelijkse leven blijken, lijkt kiezen voor een simpel leven haast een foute keuze. Maar wat als dit nu net heel dapper is? Wat als het pure geluk inhoudt dat je blij kan zijn met wie je echt bent en durft kiezen voor een simpel leven?